Mijn stijl x jouw verhaal = de match

Oefening in geduld

Afgelopen voorjaar heb ik een traject met een businesscoach gedaan. Daarvoor had ik een subsidie aangevraagd bij de Startversneller, een initiatief van de provincies Gelderland en Overijssel om de slagingskans van startende ondernemers te vergroten. Verplicht onderdeel van het traject is dat je na je eigen coachingssessies vier keer deelneemt aan een intervisiegroep bij het ROZ in Hengelo. Het doel laat zich raden: ervaringen uitwisselen met andere startende ondernemers en je netwerk vergroten. Voor mij bleek het vooral een oefening in geduld, niet mijn sterkste punt.

Verplicht nummer
Vier keer op een vrijdagochtend een ontmoeting met andere ondernemers onder begeleiding van een coach. Het leek mij wel interessant en een sympathiek vervolg van het persoonlijke traject. Dat dit niet voor iedereen het geval was bleek meteen tijdens de eerste bijeenkomst. De helft kwam niet opdagen, twee deelnemers kwamen te laat en tijdens het voorstelrondje voelde een aantal deelnemers zich geroepen om te melden dat ze het toch wel heel vervelend vonden om er verplicht te moeten zitten. Want: ‘ieder uur is er één en dat kost mij geld’. De toon was gezet en bleek er daarna niet veel beter op te worden.

Opportunistisch
Ik ben zelf behoorlijk plichtsgetrouw en heb het gewoon als gegeven aangenomen dat die intervisie onderdeel van het traject was. Ik zag er ook de meerwaarde wel van in. Maar beide argumenten bleken discutabel. Naar mijn idee behoorlijk opportunistisch, want waarom wel de lusten maar niet de lasten? Ik vond gelukkig een medestander. Door de wisselende aanwezigheid en discussies over het nut van de bijeenkomsten kwamen we inhoudelijk niet bepaald op dreef en na een zoveelste voorstelrondje verzuchtte mijn buurvrouw ter linker zijde: ‘Ja, dat gaan we niet weer doen, dan had je er de vorige keer maar bij moeten zijn’. Ook ikzelf had al een paar keer geprobeerd het tij te keren met het argument: ‘als we er dan toch zijn kunnen we dan niet beter een keer aan de slag gaan?’.

Kwetsbaarheid
Daar bleek de groep pas tijdens de laatste bijeenkomst aan toe te zijn. Nadat iemand bij binnenkomst meldde er wel maar ook niet te zijn, want er moest een belangrijk telefoontje worden gepleegd, bleken we het dan toch eindelijk over klantenwerving, leads en drijfveren te kunnen hebben. Na terugkomst (na een uur!) bleek zelfs de beller bereid tot openheid. Wat het proces ineens een heel andere wending gaf. Bijzonder om te zien wat er gebeurt als iemand bereid is zich kwetsbaar op te stellen. De hele groep had tips en adviezen, waarna de persoon in kwestie verzuchtte of we het gesprek niet een keer in de kroeg konden voortzetten.

Spiegel
Tussentijds had ik mijn ergernis een paar keer met een vriendin gedeeld. Ze begreep mijn frustratie maar vroeg me ook wat ik er zelf van geleerd had? Waarom had ik me zo geërgerd? En wat had me dat gebracht? Tja, het had me in ieder geval veel energie gekost. En het feit dat ik er als enige alle vier de bijeenkomsten zonder klagen had gezeten heeft me niks extra opgeleverd. Ik heb weinig geduld en kom graag snel ter zake. Maar anderen zitten niet zo in elkaar als ik. Ze hebben bovendien andere prioriteiten en een ander plichtsgevoel. Daar zou ik me niet zo druk om moeten maken. En zo bleek de intervisie me toch nog een spiegel voor te houden. Dus ja, ik heb er wat van opgestoken. Bovendien is mijn netwerk vergroot en wie weet praten we nog een keer in de kroeg verder. Ik sta er open voor 🙂

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *